Народная творчасць памалу сыходзіць сваімі каранямі ў далёкае мінулае, і сёння, на жаль, забываюцца многія заняткі і промыслы, якімі сотні гадоў валодалі нашы продкі. Жыццё крочыць наперад. Новыя тэхналогіі замянілі ручную працу, аднак яшчэ не перавяліся ў нас майстравыя людзі. Яны не толькі захоўваюць спадчыну народнай творчасці, але і ўносяць нешта новае, мяняюць формы, удасканальваюць віды вырабаў.
Адкрываць таленты для карэспандэнтаў газеты “Полымя” стала справай гонару. Цікавых людзей шмат, але не ўсе пра сваю творчасць імкнуцца расказаць. Я завітала ў ДП ”Малюшычы” і пазнаёмілася з маладымі жанчынамі, якіх аб’ядноўваюць ідэі творчасці. Дзякуючы іх таленту і творчай ініцыятыве сельгаспрадпрыемства годна трымае планку, калі неабходна прэзентаваць прадпрыемства на раённым узроўні.
Намеснік старшыні па ідэалагічнай рабоце Святлана Казак, эканаміст Вольга Аляшкевіч, бухгалтар Таццяна Лагута – творчая каманда жанчын сельгаспрадпрыемства. Гэта майстрыхі-самавучкі, умеліцамі сталі дзякуючы захапленню любімай справай: вяжуць спіцамі і кручком, шыюць, майструюць лялек, вышываюць карціны пацеркамі і крыжыкам. Хоць іх і аб’ядноўвае творчасць, але ў кожнай з іх свой шлях да яе.
Свет захапленняў родам з дзяцінства
У кожным чалавеку закладзены патэнцыял, кожны ад прыроды надзелены здольнасцямі і талентамі. Раскрыць і рэалізаваць іх – задача самога чалавека.
Не дарма гаворыцца, што Бог дае магчымасць, а выкарыстоўваць яе – задача кожнага з нас. Свае разнастайныя захапленні Таццяна Лагута стала назапашваць з юных гадоў у вёсцы Забалацце. Жывучы ў сельскай мясцовасці, дзяўчына прывучалася да працы, адказнасці і творчасці. А паспрыялі гэтаму бабуля Соф’я Адамаўна, якая навучыла вязаць, і суседка Феафанія Іванаўна, якая добра шыла, вышывала і вязала. Ішоў час, уменні ўдасканальваліся. Зараз Таццяну можна назваць майстрыхай на ўсе рукі, бо за што б ні ўзялася, усё ў яе атрымліваецца, вырабы ў любой тэхніцы ёй падуладныя.
– У мяне няма спецыяльнай адукацыі, але я ўсяму навучылася. Калі была ў дэкрэтным адпачынку, вязала розныя вырабы спачатку сыну, а потым дачушцы. Стварыла нават сваю калекцыю адзення для дзяўчынак, якую прэзентавала на выставе у былой Баранавіцкай школе. Шмат вольнага часу праводзіла за вязаннем кручком. Дзеці раслі і змяняўся свет маіх захапленняў: у творчай калекцыі з’явіліся вырабы з прыродных матэрыялаў, розныя цацкі і шмат іншага, – расказала суразмоўца.
І сапраўды, паглядзеўшы на схему, Таццяна ўжо ўяўляе сабе гатовы выраб. Уменне разумець схемы прыйшло не адразу, даводзілася пытацца ў дасведчаных людзей, а цяпер яна сама можа дапамагчы таму, каму гэта цікава. Карункавыя сурвэткі, ажурныя шалі нярэдка і цяпер становяцца эксклюзіўным упрыгожваннем для іх уладальнікаў.
Сваё майстэрства яна перадае дачцэ Таццяне, якая таксама спрабуе сябе ў розных тэхніках. Для самой Таццяны Яўгеньеўны галоўнае – бачыць вынік сваёй працы, хай на рукадзелле ідзе шмат часу, але прыгажосць, створаная сваімі рукамі, заўсёды радуе блізкіх і натхняе на новыя задумкі.
Ад каласкоў да вытанчаных вырабаў
У Святланы Казак цікавасць да творчасці з’явілася падчас вучобы ў школе, а ўзнікла яна дзякуючы настаўніцы працоўнага навучання Турэцкай СШ Лідзіі Рыгораўне Малаток. Яна вучыла дзяўчат асновам рукадзелля, а далей усё пайшло само сабой.
– Пачыналася з саламяных вырабаў, а зараз гэта кветкі з паперы, тканіны, фетру, стужак, карціны і аплікацыі, створаныя ў розных тэхніках, вязаныя вырабы. Сваё хобі не пакінула, бо спачатку працавала настаўнікам, гэта патрабавала ўдасканальваць і адточваць навыкі. У народзе кажуць: “Запас бяды не чыніць”, і гэта вельмі слушна. Спатрэбіліся ўменні і ў іншай сферы дзейнасці. Пасада ідэолага сельгаспрадпрыемства часта патрабуе крэатыўнасці і творчага падыходу. Дзякуючы тандэму таленавітых супрацоўніц, наша сельгаспрадпрыемства не раз займала прызавыя месцы ў раённых конкурсах: “Навагодняя ёлачка сваімі рукамі”, “Казачны персанаж”, афармленне аб’ектаў арганізацый да Новага года і іншых, – падзялілася Святлана Вітальеўна.
На пытанне “Адкуль узнікаюць незвычайныя ідэі?” субяседніца адказала, што сёння ў інтэрнэце толькі лянівы не адшукае патрэбную інфармацыю, патрэбныя схемы, незвычайныя ідэі.
Вось так, у вольны час у ціхай хатняй утульнасці і цяпла жанчына стварае дзіўныя вырабы, радуе сваіх родных, калег і сяброў, сагравае сваёй дабрынёй і любоўю.
Радасць, палёт душы і творчасць без межаў
У многіх з нас ёсць хобі: хтосьці любіць рабіць выпечку, хтосьці захапляецца спортам, а хтосьці не можа і дня пражыць, каб не змайстраваць сваімі рукамі што-небудзь. Напрыклад, вышыванне крыжыкам існуе ўжо шмат стагоддзяў і лічыцца адной з самых простых формаў ручной вышыўкі, што робіць яе даступнай практычна для ўсіх. Вольга Аляшкевіч аднойчы ўзяла ў рукі пяльцы і прыкіпела душой да вышывання.
– Захапленне з’явілася не так даўно. Аднойчы ў магазіне кінуўся ў вочы набор для вышывання, вырашыла купіць, і вельмі ўжо захапіла гэта мяне. Справілася з ім хутка. Аформіла ў рамку. Цяпер захоўваю работу на памяць, – расказала Вольга Васільеўна і дадала: – Новае маё хобі дастаўляе мне вялікае задавальненне і радасць. Часам так захапляюся, што і пра сон забываю.
У дэкаратыўна-прыкладным мастацтве майстрыха знайшла сваю крыніцу натхнення, сваю аддушыну. А калі знаходзіш справу па душы, то жыць становіцца крышачку цікавей.
А вышыванне крыжыкам – гэта як палёт, душэўны адпачынак ад хатняй мітусні.
Кацярына КУКАНАВА і Галіна СМАЛЯНКА
Фота Іны ЛЕЙКІ і Кацярыны КУКАНАВАЙ
