Прыход Светлага Хрыстова Уваскрэсення кранае сэрцы. Людзі з нецярпеннем чакаюць Вялікадня. Свята аб’ядноўвае людзей, і яны адчуваюць вялікую радасць.
Ціхая гавань
Алена і Ілья пазнаёміліся ў Навагрудку. Дзяўчына працавала ў цэнтральнай раённай бальніцы фельчарам-лабарантам. Юнак мабілізаваўся з Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Затым Ілья прыехаў па размеркаванні як малады спецыяліст у СВК «Мірскі».
У 2007 годзе маладыя пажаніліся і вырашылі жыць у Міры. Ім далі жыллё і была праца — важныя аргументы для таго, каб прадаўжаць радавацца жыццю.
— Маленькіх дзяцей было добра гадаваць, тут ціха і спакойна, — успамінае маці. — Восем гадоў знаходзілася ў дэкрэтным водпуску. Дзеці нараджаліся праз два гады: Яўгенія ў 2009, Лізавета — 2011, Цімафей — 2013. Парадаваў лістапад: 15 — дзень нараджэння ў бацькі і дачкі Лізаветы, 18 — у сына Цімафея.
У сям’і Цюленевых дзяцей лічаць сапраўдным падарункам лёсу. Дзесяцікласніца Яўгенія любіць музыку і біялогію. Сямікласніца Лізавета ходзіць у музычную школу і малюе карціны. Пяцікласнік Цімафей наведвае спартыўную школу і гуляе ў футбол.
Знайшлі сябе ў жыцці і бацькі. Пасля дэкрэтнага водпуску па догляду за дзецьмі Алена Пятроўна ўладкавалася на працу фельчарам-лабарантам у сельскую амбулаторыю аграгарадка Новая Вёска Стаўбцоўскага раёна. Ілья Валянцінавіч працуе ва ўстанове «Музей «Замкавы комплекс Мір» інжынерам па МТС.
Свой выбар
— У касцёл хадзіла з бабуляй у вёсцы Правыя Масты Мастоўскага раёна, — успамінае жанчына. — У бабулінай хаце было шмат ікон. Яна расказвала пра Ісуса і Яго Маці Марыю і шмат малілася.
Дзяўчына з дзяцінства чула малітву. Для яе гэта было нормай: без Ісуса немагчыма жыць. У 90-х пабудавалі касцёл у Мастах, і там адкрылася нядзельная школа. Алена наведвала дзіцячы царкоўны хор.
У Міры ў касцёле пачаў служыць ксёндз Аляксандр Севасцяновіч. З ім пазнаёміліся пры асвяшчэнні дома. З таго часу пачала хадзіць з сямейнікамі да святыні.
У касцёле не было хору, і Алена Пятроўна пачала іграць на гітары па ўзгадненню з ксяндзом. Калі была ў дэкрэтным водпуску па догляду за дзецьмі, да музыкі далучыўся муж. Затым прыйшлі арганістка і веруючыя.
Касцёл наведваюць сем маладых сем’яў з Міра. Прыязджаюць сюды вернікі з навакольных вёсак. Прыходзяць да святыні і турысты старажытнага пасёлка.
— Вера прыносіць мір у сэрцы, — адзначае Алена Пятроўна і дадае: калі ў жыцці штосьці не так ладзіцца, галоўнае — упаваць на Ісуса, і ён усё вырашыць, як нам будзе лепш.
Добрае свята
У сям’і Цюленевых Светлае Хрыстова Уваскрэсенне лічаць адным з галоўных свят у царкоўным календары. Па іх меркаванні, яно пачынаецца ў Вялікі Чацвер, калі Ісуса судзілі, і ў касцёле праходзіць служба. У Вялікую Пятніцу, калі Яго распялі, у касцёле не праводзіцца служба, але вернікі ідуць да святыні, каб пакланіцца Крыжу.
У суботу ў сям’і Цюленевых пякуць кулічы і фарбуюць яйкі. У суботні вечар — асноўная служба, Пасхальная: асвячаюцца кошычак з прадуктамі і Пасхальны агонь.
Раніцай у нядзелю ў касцёле праводзіцца служба. Пасля яе накіроўваюцца дамоў і адзначаюць свята ўсёй сям’ёй.
Садзяцца за святочны стол, на які выстаўляюць прыгатаваныя стравы. Пачынаюць ужываць асвечаныя ў касцёле прадукты, а затым ласуюцца астатнімі.
— Гэта вельмі добрае свята, якое аб’ядноўвае не толькі членаў сям’і, але і ўсіх людзей, — аднагалосна сказалі Алена і Ілья Цюленевы і іх дзеці напрыканцы нашай сустрэчы.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Сяргея СТОЛЯРА
