У кожнага свая восень жыцця. Многія на пенсіі імкнуцца знайсці занятак для душы. Нярэдка гэта мары юнацтва. І вось надышоў час, калі можна іх ажыццявіць, выбраць тое, што прыносіць радасць.
Людміла Вячаславаўна Хвясько з г.п. Карэлічы не сядзіць склаўшы рукі. Яна не толькі знайшла любімую справу, але дзеліцца сваім майстэрствам з іншымі. Мы пацікавіліся ў майстрыхі: з чаго ўсё пачалося, як ёй гэта ўдаецца, што ад гэтага атрымлівае, пра яе задумкі.
— Людміла Вячаславаўна, што Вас прывяло ў Цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Карэліцкага раёна?
— Увесь час любіла маляваць, вышываць, вязаць кручком. Калі ў ЦСАН Карэліцкага раёна адкрываўся гурток, мяне запрасілі кіраўніком «Кудесницы» — і я дала згоду.
— Зараз прадаўжаеце наведваць Цэнтр і па-ранейшаму тварыць сапраўдныя цуды. Як Вам гэта ўдаецца?
— Мне тут вельмі рады, а я рада сустрэчы з наведвальнікамі. Раблю вырабы са скуры — шкатулкі і пано. Ёсць спецыяльная літаратура, па якой вучылася апрацоўваць скуру. Затым прымяняю сваю фантазію. Рыхтую дэталі, абпальваю іх і склейваю — і атрымліваецца сувенір.
— У Вас гэта сямейнае? Магчыма, перадаўся талент ад мамы ці бабулі? Ці адкрылі яго ўжо на пенсіі?
— Матуля рабіла рышэлье-фіранкі на вокны, вышывала крыжыкам карціны, якія захаваліся да гэтага часу. Таксама вышывала ручнікі і накідкі на падушкі. Ад бабулі засталося шмат саматканых абрусоў, якія ўпрыгожаны карункамі. На ручніках такія ж упрыгажэнні. Мне з дзяцінства падабалася ўсё прыгожае, таму вучылася майстэрству.
— Абраная прафесія мае адносіны да сённяшніх заняткаў для душы?
— Я па адукацыі настаўнік хіміі. Справай для душы занялася падчас працы ў дзіцячым садку № 1 г.п. Карэлічы, калі была выхавальнікам. Да выхаду на пенсію вяла гурткі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва ў Карэліцкім Доме пазашкольнай работы. Больш дасканала занялася творчасцю на пенсіі, каб ажыццявіць сваю мару з дзяцінства. Вырабы са скуры таксама пачала рабіць на заслужаным адпачынку.
— Вы любіце ўсё прыгожае і самі імкняцеся тварыць прыгажосць. Адкуль чэрпаеце задумкі?
— Мабыць, з прыроды. Яна добры настаўнік, дарадца, мастак. Кожны лісточак і кожная кветачка розныя па форме і колеру, і хочацца ствараць падобную прыгажосць.
— Ці прысутнічалі Вашы вырабы на выставах? Магчыма, камусьці служаць як падарунак?
— Так, мае вырабы бяруць на розныя выставы. Яны выстаўляюцца на раённых святах. Дару іх родзічам і сябрам на добрую памяць.
— У людзей залатога ўзросту розныя адносіны да жыцця на заслужаным адпачынку. Што параіце тым, хто з хваляваннем чакае прыходу пенсіі?
— На пенсіі шмат вольнага часу, можна заняцца любімай справай, ажыццявіць задуманае ў юнацтве.
— Акрамя тварэння для сваіх рук, што яшчэ сустрэлі ў ЦСАН Карэліцкага раёна?
— Прызнанне маёй творчасці. Пазнаёмілася з аматарамі рукадзелля. Мы вучыліся адзін у аднаго, дзяліліся вопытам — час праходзіў незаўважана.
— На зыходзе — трэці месяц вясны. Усё навокал абуджаецца і з’яўляюцца кветачкі. Вы любіце кветкі? Ці выкарыстоўваеце іх у сваіх вырабах?
— Люблю. Кветкі — радасць і прыгажосць. Прыглядаюся да формы лісточка і пялёсткаў кветак. Больш за ўсё люблю палявыя: яны адначова незвычайныя і простыя, але моцна кранаюць душу.
— Людміла Вячаславаўна, у Вас ёсць творчыя задумкі?
— Хочацца намаляваць зімовы пейзаж. Я люблю гэтую пару года і сумую па ёй. Хачу, каб мая задумка ажыццявілася.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота з архіва героя публікацыі
