Сустрэчы з вясковымі людзьмі заўсёды ў радасць. У іх шмат любові і дабрыні, мудрасці і працавітасці. Яны шчыра і адкрыта дзеляцца сваімі думкамі і жыццёвым вопытам. Да гэтай кагорты адносіцца і жывёлавод фермы «Волца» КСУП «Малюшычы» Ганна Іванаўна Аляшкевіч.
— Ганна Іванаўна, існуе народная прымаўка «Дзе нарадзіўся, там і спатрэбіўся». Так і ў Вас склалася?
— Нарадзілася ў вёсцы Моладава Малюшыцкага сельсавета. У Волцы аказалася па волі лёсу: выйшла замуж за мясцовага хлопца. Тут прадаўжаю жыць і працаваць, і гэтыя мясціны дарагія майму сэрцу.
— Жывёлагадоўля — важная галіна ў сельскай гаспадарцы. Гэта няпростая і адказная праца. Як адносіцеся да таго, што робіце з дня ў дзень?
— У жывёлагадоўлі амаль сорак гадоў. Трынаццаць працую на пенсіі і яшчэ да гэтага рабіла дваццаць даяркай на ферме «Волца». Праца ў жывёлагадоўлі падабаецца.
— Адкуль бераце сілы?
— Бог дае сілы. Да работы — напрасткі 500 метраў, і гэта адна з прычын прадаўжаць працаваць на ферме. Як гаворыцца, люблю варушыцца на асноўнай працы і асабістай гаспадарцы.
— Што для Вас жывёла?
— Я даглядаю цялят, ад нараджэння да двух месяцаў, іх у мяне сорак восем. Гадаванцы — маё роднае, блізкае, іх аберагаю, кармлю, лячу. У гэтым дапамагаюць даглядчыкі фермы. Агульны клопат дае добрыя вынікі: за два гады працы высокая захаванасць цялят.
— Ці ёсць сакрэт поспеху?
— Любоў. Кожнае цяля, быццам дзіця, і да яго адношуся, як да немаўляці. Без ласкі і пяшчоты не абысціся. Здаецца, яно адчувае клопат, а ў выніку радуюць паказчыкі ў працы.
— Што трымае на рабоце ў паважаным узросце?
— У калектыве да мяне адносяцца з павагай. Мне па пашпарце — шэсцьдзясят дзевяць гадоў, а ў душы — сямнаццаць. Радуюць адносіны дырэктара КСУП «Малюшычы» Міхаіла Міхайлавіча Валчэцкага, галоўнага заатэхніка Крысціны Іванаўны Шчары, упраўляючага фермай Ларысы Мікалаеўны Цівунчык — яны па-чалавечы да мяне адносяцца, і такая ўвага акрыляе і з’яўляецца жаданне з поўнай аддачай працаваць.
— Чым напоўнены Вашы будні?
— Маё жыццё — у руху. Галоўнае — раніцай узяць добры старт і на працягу дня не спыняцца. Трымаю асабістую гаспадарку: качак, курэй, свіней. Люблю кветкі, іх саджу дома і на ферме. Яны — для душы, і ўзнімаюць настрой. Люблю, калі яны цвітуць, навокал прыгажосць, і сэрца радуецца.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Іны ЛЕЙКІ
